Właściwie opublikowany dziś post trudno określić mianem rozdziału. Poprawniej byłoby go nazwać częścią przejściową pomiędzy zdarzeniami, które już zostały opisane, a tym co ma niebawem nastąpić. Wybaczcie też długość i formę tekstu - na swoje usprawiedliwienie mam nawał nauki na egzaminy w trwającej właśnie sesji (dzisiaj zgarnęłam 4.0 do indeksu! ^^). Mam nadzieję, że lektura i tak sprawi Wam przyjemność. :)
***
-
Powiadasz, że masz pomysł – powiedziała Caliope. – Jakiż to?
Paul
spojrzał na nią z nieodgadnionym wyrazem twarzy, odwrócił się, poszperał w
kieszeniach wyciągając z nich różdżkę i jakiś niewielki przedmiot. Wyszeptał
kilka zaklęć, odwrócił się i uklęknął na jedno kolano.
-
Wyjdziesz za mnie? – zapytał patrząc jej prosto w oczy.
Dziewczyna
spojrzała na niego jak na wariata i roześmiała się w głos.
-
Mówię poważnie – dodał spokojnym tonem czekając, aż dziewczyna się uspokoi.
Kiedy to nastąpiło zapytała:
-
Czy ty w ogóle wiesz w co się pakujesz?
-
Owszem.
-
I masz jakiś plan?
-
Mam.
-
I to jest jego niezbędna część?
-
Jest.
-
Więc… Dobra, niech będzie. – Łaskawie wyciągnęła dłoń i pozwoliła założyć sobie
na palec pierścionek z zielonym oczkiem. Paul pocałował ją w rękę i wstał.
-
Skoro już się zaręczyliśmy… powiedzmy, że oficjalnie, to co dalej?
-
Dalej… uporządkowanie pewnych spraw.
-
Co masz na myśli… - Caliope zastanowiła się chwilę wydając z siebie bliżej nieokreślony dźwięk, do złudzenia przypominający „yyy” - kochanie?
-
Chyba wolę „kochanie”, ale „yyy” też może być – zaśmiał się Paul. – Przede
wszystkim muszę się czegoś dowiedzieć o Malfoyach. Później… później zobaczysz.
-
Paul, jeżeli mamy odegrać jakąś szopkę albo jeśli planujesz apokalipsę, to wolę
o tym wiedzieć.
-
Nie jesteś córką Lucjusza.
-
Nie jestem… czekaj, co ty pierdolisz?
-
Nie jesteś córką tego szczura.
-
Po czym wnosisz?
-
Jesteś wężousta – syknął, jakby to miało wyczerpać temat.
-
Ten dar niekoniecznie musi być dziedziczony bezpośrednio po ojcu… - zaczęła,
ale znów coś przykuło jej uwagę. – Ty też?
-
Ja też.
-
Ojciec?
-
Nie.
-
Więc sam widzisz.
- To
nie wszystko. Jesteś nekromantą.
-
No i co?
-
No i to, że nekromanta musi być potężny. Moc dziedziczy się bezpośrednio po
rodzicach.
-
Jestem tez córką Bellatrix – przypomniała mu.
-
To by nie wystarczyło do zneutralizowania wybrakowanych genów tej blondi –
stwierdził dobitnie.
-
No dobra. Uznajmy, że twoja hipoteza jest prawdziwa. Więc kto według ciebie
miałby być moim ojcem? – Caliope zmrużyła oczy i przyjrzała się chłopakowi uważnie.
Na jego twarzy rozbawienie walczyło o miejsce z powagą.
-
Czarny Pan – powiedział. Caliope ponownie zaczęła zanosić się śmiechem.
-
Chyba cię pojebało.
-
Sprawdź. Możemy się założyć – stwierdził Paul.
-
Teraz mówisz bardziej do rzeczy – uznała dziewczyna wciąż chichocząc. – Jak nie
będziesz miał racji to… zabawisz się z ożywieńcem.
-
Zgoda – odpowiedział po chwili wahania. – A jeżeli będę miał rację, to
podarujesz mi Granger.
-
Tą szlamę?
-
No tak. Jak będę miał rację, to się z nią zabawimy. Zawsze to jedna szlama
mniej.
-
Zgoda! – Caliope przyjęła zakład.
-
Oczywiście wiesz jak przeprowadzić rytuał Relatio Sanguinem?
-
Tak, wiem. Tylko z jednym składnikiem eliksiru mogę mieć mały problem.
-
Z jakim?
-
Z krwią Lucjusza.
-
Mocne ściany macie w tym dworze?
-
Kamień.
-
To wyślij go na jedną… Niby, że to przypadek. A nuż mu się we łbie poustawia –
podsunął jej Paul i ułożył się wygodnie na łóżku.
[Kaleid]