Smacznego!
***
-
To mi wygląda na robotę Weasleyów. Goyle, idź z tym lepiej do szpitala. –
Zaśmiał się Zabini uważnie przyglądając się opakowaniu po lipnej prezerwatywie.
Goryl, cały czerwony na twarzy, skinął głową i wyszedł zrobionym wcześniej
przez siebie wejściem, by za bramą dworu się deportować.
-
To na czym skończyliśmy? – zastanowił się chwilę ciemnoskóry chłopak i znów
zbliżył się do dziewczyny z okrutnym uśmiechem.
***
Paul przyglądał się temu wszystkiemu nie
mogąc nic zrobić. Uwolnienie się spod wpływu zaklęcia zabierało dużo czasu -
nawet teraz, kiedy starał się ze wszystkich sił. W miarę jak Zabini wyglądał na
coraz bardziej zadowolonego z życia, Caliope gasła. Nie była w stanie już
krzyczeć, ani się szarpać – z resztą wszelkie próby i tak skończyłyby się
fiaskiem. Na chwilę ich oczy się spotkały. Zobaczył w nich ból, upokorzenie i…
zrezygnowanie. To go złamało. Wytężył raz jeszcze wszelkie siły umysłu i
poczuł, jak czar powoli przestaje go krępować. Jednak zanim całkowicie oparł
się jego działaniu, Blaise złożył ostatni, brutalny pocałunek na ustach swojej
przyszłej żony, ubrał się i opuścił pomieszczenie zaszczycając go szyderczym
uśmieszkiem – bardzo w jego stylu.
Caliope się nie ruszała. Miała zamknięte
oczy, a z miejsc w które wpiła się krępująca ją lina ciekły strumyczki krwi. Na
jej białych ramionach i plecach powoli rozkwitały sińce. Paul nareszcie
odzyskał władzę nad ciałem. Wstał i szybko podszedł do dziewczyny. Pozbył się
więzów i za pomocą czarów otulił ją jakąś tkaniną.
-
Czy jest tu jakiś skrzat domowy? – zawołał w przestrzeń. Rozległ się trzask i
przed nim zmaterializowała się skrzatka ubrana w zielony ręcznik.
-
Truszka była wzywana przez pana? – ukłoniła się nisko i jej wzrok padł na
Caliope. Oczy rozszerzyły jej się z przerażenia. – Co zrobiłeś mojej pani?! –
zapiszczała, ale widząc spojrzenie Paula zamilkła.
-
Nie ja skrzywdziłem twoją panią – powiedział cicho. – Zaprowadź mnie po cichu do
jej sypialni i pomóż mi się nią zająć.
Skrzatka
spełniła polecenie. Kiedy część ran została uleczona, a część opatrzona, Paul
pozwolił jej wrócić do kuchni. Sam przysunął sobie fotel do łóżka Caliope.
Zamierzał czekać, aż odzyska przytomność - nieważne ile czasu przyjdzie mu
spędzić w tej pozycji. Poszperał trochę w książkach. Większość z nich
traktowała o nekromancji, kilka o magii pradawnej… Natknął się też na parę
czarnomagicznych podręczników. Wybrał jeden z nich i zaczął czytać. Rozbawiły
go komentarze dopisane kobiecą ręką na marginesach: „Zaklęcie to wspomaga
również działanie większości trucizn...” ~ Taa,
bo nie zdychasz od razu, tylko wypluwasz swoje flaki, by móc je dokładnie
obejrzeć. ~
Co jakiś czas podnosił wzrok znad
książki, ale Caliope nie dawała żadnych znaków życia, nie licząc nieznacznego
ruchu w okolicach jej klatki piersiowej. Po dłuższym czasie, kiedy noc zaczęła
już na dobre swoje rządy, oczy dziewczyny drgnęły. Z trudem podniosła powieki i
przez chwilę usiłowała mruganiem rozrzedzić mgłę, która przysłaniała jej całe pole
widzenia. Czuła rwący ból w kręgosłupie - szczególnie w odcinku szyjnym, a
kończynami nie była w stanie jeszcze poruszyć. Ze świstem wypuściła powietrze z
płuc i gdy odzyskała ostrość wzroku, jej spojrzenie spoczęło na Paulu. Obrazy
zdarzeń sprzed kilku godzin zaczęły napływać do jej głowy, zanim jeszcze w
pełni odzyskała świadomość. Poczuła jak wypełnia ją poczucie upokorzenia i
wstydu. Odwróciła głowę, by nie patrzeć w oczy młodzieńca.
-
Co tu robisz? – zapytała cicho, uparcie wpatrując się w okno.
-
Czekałem, aż się obudzisz, żeby móc ci obiecać, że ten asfaltowy skurwiel
więcej cię nie dotknie – odparł chłopak.
-
Więc uznajmy, że obiecałeś. Teraz już pójdziesz?
-
Nie, zostanę.
-
Zwariowałeś - spojrzała na niego w końcu. - Jak cię tu znajdą, a znajdą na
pewno…
-
Nie znajdą. Zaufaj mi – przerwał jej Paul. – Poza tym nie mów, że cię to
obchodzi.
Caliope
prychnęła i odwróciła się znów w stronę okna. Po chwili jednak spojrzała na
chłopaka.
-
Jak to się stało, że ten przygłup cię złapał? – zapytała.
-
Nie mam doświadczenia w akcjach ratunkowych – uśmiechnął się chłodno. – Ułamek
sekundy za długo myślałem jak mam się do ciebie dostać. Zaskoczył mnie.
-
Powiadasz, że nie usłyszałeś słonia w składzie porcelany… - podsumowała
Caliope, a kąciki jej warg uniosły się nieznacznie.
-
Nawet najlepszym się zdarza – odparł. – Co się stało? – dodał niespodziewanie.
-
Słucham? – dziewczyna zmarszczyła brwi.
-
Co się stało, zanim…
-
Nic, czego bym nie przewidziała. – Odpowiedziała Caliope nie patrząc mu w oczy.
-
Jak to?
-
Kiedy po raz pierwszy… No, w każdym razie od dłuższego czasu ćwiczyłam magię
bezróżdżkową i opanowałam ją dość dobrze. Z tym, że w takiej sytuacji… -
zawiesiła na chwilę głos nie wiedząc w jakie słowa ubrać to, co chciała mu
powiedzieć. – Na początku blokują mnie wspomnienia i strach, a kiedy się zaczyna
nie jestem już w stanie się obronić. Blaise miał czyste pole, mógł zrobić co
chciał i doskonale o tym wiedział. – Ostatnie zdanie wyrzuciła z siebie na
jednym wydechu.
-
Czekaj, czy mi się zdaje, czy ty właśnie powiedziałaś, że to nie zdarzyło się
ten jeden raz? – Paul poczuł jak krew powoli zaczyna wrzeć w jego żyłach.
-
Mój brat za niewielką odpłatą pozwalał swoim kumplom się do mnie dobrać. –
Powiedziała bez emocji w głosie. – Zaczął jak byłam na czwartym roku w
Hogwarcie. Uważał to za całkiem niezłą naukę przedsiębiorczości i przygotowanie
do prowadzenia rodzinnego biznesu i operacji finansowych. Zabini był
najczęstszym… klientem. Wtedy jeszcze nie potrafiłam się oprzeć działaniu
Imperiusa… a dziś okazało się, że w takich chwilach nadal nie potrafię.
-
A ja myślałem, że to szlamy są najgorszym rodzajem pomyj w hogwarckich murach.
Ten skurwysyn mi za to zapłaci. Słono zapłaci.
-
Niby z jakiej racji? – zapytała. – Ta sprawa nie ma z tobą nic wspólnego… i tak
nic nie możesz zrobić. Dzięki mojej macosze czeka mnie szczęśliwe pożycie
małżeńskie, nie ma co.
-
A gdyby tak pokrzyżować jej plany matrymonialne względem ciebie? – zapytał Paul
z błyskiem w oku.
-
Niby w jaki sposób? Co, mam przyjść do niej z tobą za rączkę, powiedzieć, że
jesteś moim narzeczonym i czekać na błogosławieństwo?
-
Chociażby.
-
Zwariowałeś do reszty – stwierdziła Caliope i spojrzała w stronę drzwi zza
których dobiegły ją zbliżające się odgłosy kroków. – Szybko, zamknij się w
mojej łazience, ktoś idzie.
Chłopak
odstawił fotel i spojrzał na nią z podejrzanym uśmiechem. Po chwili w miejscu,
w którym stał mężczyzna wiła się piękna kobra królewska.
-
Ty chyba nie potrafisz się czymś nie pochwalić, jak tylko masz ku temu okazję –
zasyczała Caliope ciekawa, czy w tej postaci chłopak zrozumie wężomowę. - Właź
pod moje łóżko zanim ktoś cię tu zobaczy.
[Kaleid]
+ Rozdział dedykuję Lilli Wenedzie - z nadzieją na jej kolejny epicki komentarz. :)