Dobry! Jednak się wyrobiłam. Dokończyłam ten rozdział chwilę przed publikacją. Mam nadzieję, że nadal będziemy się trzymać terminów.
Smacznego!
:)
***
-
Kurwa! – Caliope pobladła i spojrzała na Paula, jakby dopiero do niej dotarło
co się stało. – Kurwa. – Powtórzyła i zepchnęła z siebie mężczyznę. - Życie ci miłe? To siedź, kurwa, cicho! –
Dodała, kiedy zobaczyła, że jej towarzysz chce zaprotestować. Wstała,
wygładziła sukienkę i szybko przeanalizowała sytuację. Siedziała… nie. Tarzała
się w krzakach z niemal nagim, obcym facetem, który się do niej dobierał. Ponadto
ów facet nadal pozostawał jej bliżej nieznany, za to – jeżeli się nie pospieszy
- niczego nieświadomy Lucjusz zaraz się o owego faceta potknie i nie skończy
się to zbyt wesoło. Zaiste - należało coś uczynić.
-
Wybacz – zanim zdążył zareagować rzuciła na niego Petrificus Totalus. – Raz się
uwolniłeś. Teraz też sobie poradzisz. Miłej nocy. - Uśmiechnęła się na widok
bazyliszkowego spojrzenia rzuconego w jej stronę i wyszła na ścieżkę.
-
W samą porę. – Mruknęła do siebie, kiedy zobaczyła swojego ojca parę metrów dalej.
-
Tu jesteś, Caliope. Gdzieś ty się znowu włóczyła, nieznośna dziewczyno? –
Lucjusz wyglądał na zirytowanego. – Można Cię wołać, a ty udajesz głuchą,
zupełnie jak twoja matka. – odwrócił się i zaczął iść w stronę domu.
-
Co takiego się stało, że natychmiast musiałeś mnie widzieć, tatusiu? Narcyza
potrzebuje kogoś inteligentnego w domu, a może znów nie poradziłeś sobie z
jakimś mugolem? – Głos dziewczyny zdawał się niemal kleić od przesłodzonego
tonu.
-
Draco przysłał Scorpiusa. – Lucjusz nie zwrócił większej uwagi na to co
powiedziała jego córka.
-
Scorpiusa? O tej porze? – Caliope się zdziwiła. Był środek nocy. Dziecko
powinno dawno spać.
-
Twój brat i Astoria mają lepsze rzeczy do roboty, niż rozczulanie się nad
synem. Prawdę mówiąc ja i twoja ciotka też. Zajmiesz się nim. – syknął Lucjusz
i zaprowadził dziewczynę do swojego gabinetu, gdzie na środku stał drobny,
blady chłopiec. Na oko miał nie więcej niż 7 lat. Blond włosy opadały miękko na
jego policzki, a błękitne oczy szkliły się od łez. Drżał na całym ciele.
-
Scorpius! – dziewczyna podeszła do dziecka i przytuliła je. Poczuła, że maluch
skulił się pod jej dotykiem. – Kochanie, wszystko w porządku? – Chłopiec nie
odpowiedział, tylko przylgnął do niej i wtulił głowę w jej brzuch. Caliope
pogłaskała go po głowie i delikatnie oderwała od siebie. – Chodź. Pójdziemy cię
wykąpać, zjesz coś i położymy się spać, dobrze? – Scorpius pokiwał głową i
chwycił dziewczynę za rękę. Udali się do jej komnat.
***
-
Masz bąbelki. – Caliope uśmiechnęła się ciepło do bratanka. –
Wyskakuj z ciuchów i właź do wody. Pomogła mu zdjąć koszulkę i aż zadrżała z
wściekłości. Ciało chłopca pokrywało mnóstwo świeżych siniaków i niewielkich
strupów. Opanowała jednak emocje i spokojnym głosem zapytała
-
Kochanie, gdzie nabiłeś sobie te siniaki?
Scorpius
wszedł do wody i zwiesił głowę. Nie chciał nic powiedzieć, więc dziewczyna
spróbowała jeszcze raz.
-
Kto ci to zrobił? Tata? Mama? Babcia Cyzia? – Coraz trudniej było jej zapanować
nad ogarniającą ją zimną furią. Cieszyła się, że jej głos brzmiał jeszcze
łagodnie.
-
Ma… mama. Chciałem pobawić się z chłopcem, który przyszedł na huśtawki obok
naszego domu. Powiedziała, że z mugolami się nie mogę bawić, że to jest wstyd,
że mi to wybije z głowy i dostałem karę.
-
Co na to tata?
-
Tata był w pracy. Jak wrócił, to na mnie nakrzyczał i zabrał tutaj.
-
Nie zrobiłeś nic złego, kochanie… - pogłaskała malucha po głowie i pomogła mu
się umyć. Kiedy zniknęła większość bąbelków wyciągnęła go z wanny, wysuszyła i wyjęła
różdżkę.
-
Wyleczymy ci te siniaki, dobrze? – wymruczała kilka zaklęć i przesuwała
końcówkę różdżki po ciele dziecka. Powoli skóra Scorpiusa odzyskiwała zdrowy
odcień, a on przestał się krzywić z bólu przy każdym dotyku. Gdy skończyła, pomogła
mu się ubrać w jej przydużą koszulkę, wzięła go na ręce i zaniosła do swojej
sypialni. Na stoliku czekały już grzanki z masłem orzechowym i mleko. Scorpius
zjadł i położył się. Wykończony zasnął bardzo szybko.
Caliope
usiadła na fotelu przy kominku. Nie mogła uwierzyć w to, że jej brat i jego
żona tak traktują własnego syna.
-
Zabije skurwiela i tą jego sukę – syknęła cicho zaciskając dłonie w pięści i
wpatrując się w ogień. Ten widok po chwili coś jej przypomniał. Uśmiechnęła się
do siebie i przegoniła ze swojej głowy obraz płonących więzów.
***
Te kilka godzin pozostałych do rana
minęło błyskawicznie. Caliope nie zmrużyła oka - wściekłość sprawiła, że krew
gotowała się w jej żyłach. Nie czuła zmęczenia, ostatnimi czasy często zdarzało
się jej nie przesypiać nocy. Ostrożnie obudziła Scorpiusa. Ubrała go i
zaprowadziła pod gabinet Lucjusza.
-
Poczekaj tu chwilkę – powiedziała i weszła bez pukania.
-
Twój syn katuje swoje dziecko. – Odezwała się w progu. Lucjusz podniósł głowę
znad urzędowo wyglądających pergaminów.
-
Podobno chciał się bawić z mugolem. – Stwierdził.
-
Tak, ale to nie jest powód, żeby go tak pobić! – Caliope podniosła głos.
-
Czyżbyś zaczęła popierać te całe szlamowate projekty integracji?
-
Oczywiście, że nie. Z tym, że Scorpius to jeszcze dziecko. Nie rozumie dlaczego
nie powinien zadawać się z mugolami. Nie wie kim był Lord Voldemort, nie zna
jeszcze tego świata.
-
Z katowaniem mugoli nigdy nie miałaś problemu. Dlaczego więc bronisz Scorpiusa,
który zasłużył na swoją karę?
-
Posłuchaj siebie – krzyknęła Caliope. – Mówisz o dziecku! O małym czarodzieju!
O swoim wnuku! Zamiast go bronić, pozwalasz jego matce się na nim wyżywać!
-
To nie moje dziecko. Twoje też nie. Nic ci do metod wychowawczych jego rodziców
– Lucjusz spojrzał na zegarek. – Przyprowadziłaś go? Draco niebawem po niego
przyjdzie, a ty masz za chwilę być w
komnatach Narcyzy na przymiarce. Krawiec już czeka. Radzę ci tym razem się tam
pojawić, inaczej wyciągnę odpowiednie konsekwencje.
Caliope
wściekła wyszła z gabinetu ojca. Podeszła do Scorpiusa.
-
Kochanie, niedługo przyjedzie twój tata. Na razie musisz z nim pójść. Nie martw
się, niebawem się zobaczymy.
-
Boję się – powiedział cicho przytulając się do dziewczyny.
-
Nie bój się. Niedługo już nikt nie będzie mógł cię skrzywdzić. Obiecuję. Kocham
cię, skarbie. – głos zaczął jej się załamywać, więc tylko przytuliła mocno
chłopca po raz ostatni i wpuściła go do gabinetu Lucjusza.
***
-
Dzień dobry. Łaskawie nas zaszczyciłaś swoją obecnością. – Powiedziała Narcyza
widząc Caliope wchodzącą do jej komnaty.
-
Owszem. Udzielam audiencji tym, którzy cierpliwie czekają i grzecznie o nie
proszą. – Odpowiedziała dziewczyna uśmiechając się drwiąco. Narcyza przełknęła
gorzką uwagę i wskazała na krawca - wyraźnie zdezorientowanego „uprzejmością”
swoich klientek.
-
To jest syn madame Malkin. Obecnie najlepszy w swoim fachu. Jego dzieło jest
prawie skończone, musi być jedynie dopasowane do twojej figury.
-
Witam pana. – Caliope nie miała powodu być niegrzeczną dla krawca. Mężczyzna
uśmiechnął się do niej.
-
Panienko, proszę się przebrać. – Podał jej jakąś ciemnozieloną, delikatną tkaninę.
Kiedy zniknęła za parawanem okazało się, że to jedna z najpiękniejszych rzeczy
jakie na sobie miała. Kiedy wyszła się zaprezentować nie była w stanie rzucić
żadnego jadowitego komentarza na jej temat. Co jak co – Narcyza miała gust… a
może to ten krawiec?
-
Podoba się panience? – zapytał niepewnie pan Malkin.
-
Podoba. Tylko jest za duża. – Odpowiedziała uśmiechając się nieznacznie.
Uśmiech ten jednak szybko zgasł, kiedy zobaczyła triumf w oczach Narcyzy i gdy
przypomniała sobie na jaką okazję sukienka była przygotowywana.
-
Zaraz sobie z tym poradzimy. – Stwierdził krawiec i zaczął dopasowywać
materiał.
-
Pięknie w tym wygląda, prawda? – Narcyza szczebiotała koło jej ucha, co chwilę
poprawiając ułożenie fałd materiału na spódnicy. Caliope znosiła te tortury
przez pół godziny, kiedy wreszcie pan Malkin oznajmił głośno, że skończył.
Przejrzała się w lustrze. Suknia robiła wrażenie. Gorset idealnie podkreślał
jej talie, a kolor pogłębiał porcelanowy odcień jej skóry.
-
Dobra robota, panie Malkin. Dziękuję. – Pochwaliła Caliope i szybko poszła się
przebrać.
-
Mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę! – nie spodobał jej się ton głosu Narcyzy.
Miała przeczucie, że nie wróżył niczego dobrego. Nie pomyliła się - po chwili
usłyszała, że uchylają się drzwi.
-
Pani Malfoy? – Usłyszała znienawidzony głos.
-
Blaise. Twoja przyszła żona zaraz do ciebie wyjdzie, tylko się przebierze. Przymierzała
suknie na wasze zaręczyny.
-
Naprawdę? Zapewne wygląda olśniewająco, jak zawsze. – Stwierdził Zabini z nutą
sztuczności w głosie.
-
Sam się przekonasz. O! Już jesteś ubrana? To ja zostawiam was samych. –
Stwierdziła Narcyza i wyszła z komnaty.
-
Witaj, Caliope. – powiedział ciemnoskóry chłopak obdarzając ją pełnym głodu
spojrzeniem.
---
[Kaleid]